"ISM" (Contén)

ENTRADA LARGA

Sistema político no que se manifestou o clientelismo electoral nas sociedades rurais con pouco nivel de desenvolvemento e instrución; o caciquismo nas cidades e nas zonas obreiras era máis difícil, pero tamén se rexistrou. Caracterízase pola continuada influencia que exercen persoas dominantes na sociedade pola súa profesión (mestres, médicos, avogados, etc), polo seu labor ideolóxico (cregos) ou pola súa riqueza (banqueiros, empresarios, etc), que constituían a oligarquía local e servían de enlace entre o poder e os habitantes do lugar. O cacique desenvolvía actividades políticas sen estar instituído de ningunha investidura xurídica que lle acreditase esa función: o cacique non era o político electo, senón o “compoñedor” dos resultados electorais a través da práctica do clientelismo, o favoritismo e o pucherazo. Neste sentido, o caciquismo funcionou como un instrumento electoral que, dentro dunha racionalidade política, ao abeiro dunha lexislación determinada e nunha democracia parlamentaria,...

PUBLICACIÓNS

Publicación de carácter fotográfico aparecida en Vigo no Nadal de 1996. Editada por Delmi Álvarez, principal responsable da publicación, durou cando menos ata finais de 1997. O seu consello editorial estaba formado por X. Marra, Jorge Lens, Xulio Gómez, Mónica F. del Río, Gerrit Horst, Mercedes Moralejo e Vari Caramés, entre outros. Trátase dunha escolma de fotografías en branco e negro, acompañadas dunha serie de artigos en galego referidos aos autores das mesmas nos que se esbozan algunhas das liñas que seguen no seu traballo profesional. Tal e como aparece reflectido no seu editorial, estes cadernos pretendían revitalizar o concepto de fotografía de autor, promocionar o traballo dos fotógrafos dedicados ao xornalismo e ás reportaxes, e procurar un discurso fotográfico coherente destes profesionais. Ao longo de varios números apareceron imaxes de Vari Caramés, Juantxu Rodríguez, José Luis Tejero, Antonio Espejo, Fernando Quintela e Carlos Lago, amais doutros.

1. Conxunto de doutrinas económicas, versión xermánica do mercantilismo, que teñen como principal característica perseguir a mellor administración e o aumento do patrimonio ou cámara do príncipe ou do estado. O primeiro gran cameralista foi o austríaco Johann Joachim Becher (1635-1682), quen vía no estado o motor para obter o maior poboamento, ao mesmo tempo que propugnaba unha organización gremial e mercantil controlada polo estado. Von Hörnigk (1638-1712) mostrou a ligazón do cameralismo co nacionalismo radical e autárquico co título da súa obra Österreich über alles, wenn es nur will (Austria por riba de todo, só con que o queira). O derradeiro gran cameralista, J. H. G. von Justi (1705-1771), admitiu o papel da competencia e do principio do egoísmo e conectou a actuación do estado co benestar público.

2. Sistema político baseado na suxeición do poder executivo ás cámaras parlamentarias.

1. Antropofaxia habitual como característica etnolóxica dunha sociedade determinada. Prevaleceu ata tempos recentes en diversos pobos de África, Australia, Nova Zelanda, Polinesia, Insulindia e América. Distínguese entre o canibalismo practicado entre membros da propia tribo e a necrofaxia, practicada en defuntos non sacrificados como víctimas, xunto cos casos máis xeneralizados dos que son obxecto os corpos dos inimigos mortos e as víctimas de sacrificios. No tocante á finalidade, a carne humana pode ser un suplemento alimentario habitual ou puntual pero, xeralmente, inclúe algunha significación ligada coa crenza da adquisición, mediante a súa inxestión, da vitalidade ou das características especiais do morto.

2. Depredación exercida entre individuos da mesma especie, normalmente entre clases de idade distinta, e, especialmente, a posta en práctica por individuos adultos sobre ovos ou primeiras fases larvarias. Ten un papel de autorregulación da especie e a súa influencia sobre a mortalidade está directamente relacionada coa densidade. Faise especialmente patente en poboacións que viven nun medio de pequenas dimensións, como son moitas das augas continentais, e con escasas posibilidades de dispersión. Tamén pode ter lugar entre larvas, caso dalgúns anfibios, onde algún deles se tranforma en caníbal ao pasar a alimentarse case de xeito exclusivo das outras larvas, o que asegura a súa metamorfose e lle permite completar o seu ciclo antes de que desapareza o medio temporal onde viven.

3. Acción que acontece cando un produto “come” mercado a outro de moi similares características e do mesmo fabricante.

1. 1. Sistema ou modo de produción caracterizado pola técnica avanzada debida á xeneralización das máquinas, á propiedade privada dos medios de produción e á procura do máximo beneficio (motor do sistema). A técnica avanzada esixe utilizar medios de produción de custo elevado, polo que a propiedade privada destes medios significa propiedade dalgúns e non propiedade do resto da poboación, que se ve forzada a vender aos primeiros a súa forza de traballo. Entre os trazos fundamentais que conforman este sistema cómpre citar: o carácter xuridicamente libre da man de obra, o control do capital da empresa por parte dos propietarios e, xa que logo, do destino dos produtos, e a orientación das decisións económicas polo mercado. Alá onde houbo un comercio dunha certa envergadura, desenvolvéronse capitais conectados coa compravenda e co préstamo, e por iso téndese a falar dunha primeira etapa chamada capitalismo comercial. O comercio a longa distancia, acompañado do incremento da produción de manufacturas...

   2. capitalismo de Estado

      Expresión cuñada por Lenin para designar a fase intermedia de acceso ao socialismo. Nesta etapa o estado proletario apropiaríase dos medios de produción previa á súa desaparición definitiva.

   3. capitalismo do benestar

      Economías mixtas, establecidas en Europa occidental trala Segunda Guerra Mundial, nas que o Estado se comprometía a compaxinar o capitalismo de libre empresa cun amplo sistema de servicios e garantías sociais.

   4. capitalismo popular

      Conxunto de medidas, típicas dun estado avanzado do desenvolvemento capitalista, que teñen como finalidade a eliminación da loita de clases e a integración do proletariado no sistema. As máis frecuentes son o accionariado obreiro, a coxestión, a xeneralización dos seguros sociais, os convenios colectivos, etc, medidas que a miúdo van acompañadas dun control do dereito de folga.

2. Conxunto de poder e influencia dos capitalistas.

1. Don especial outorgado por Deus a un cristián prescindindo do seu grao xerárquico e destinado a influír socialmente na comunidade eclesiástica. As escrituras paulinas testemuñan a abundancia dos carismas na Igrexa primitiva. Máis adiante o gran problema foi diferenciar os auténticos dons de Deus das imitacións. Segundo o Concilio Vaticano II, o xuízo sobre a súa autenticidade pertence ás autoridades eclesiásticas.

2. Capacidade que posúen certas persoas para atraer, seducir ou guiar os demais mediante a forza da súa personalidade, a súa presenza ou a súa conversa, sen utilizar a coacción nin os incentivos materiais.

1. Que ten carisma.

2. 1. Persoa que forma parte dun movemento carismático.

   2. movemento carismático

      Corrente espiritual cristiá, aparecida no ano 1967 en América do Norte e estendida despois a diversos países de Europa, que propugna a práctica dun tipo de oración espontánea e entusiasta, e a necesidade de recuperar a riqueza de carismas das comunidades cristiás primitivas. Entre os protestantes existen os grupos chamados pentecostais e, entre os católicos, é importante o pulo adquirido pola Renovación Carismática.

ENTRADA LARGA

Movemento político xurdido en 1833 no marco do conflito dinástico suscitado pola sucesión á coroa de España ao morrer Fernando VII. Defendía os intereses de Carlos María Isidro de Borbón (1788-1855), irmán de Fernando VII, e dos seus descendentes a ocupar o trono de España. Así mesmo, axuntaba diferentes correntes antiliberais e absolutistas con programas inspirados nas institucións do Antigo Réxime: monarquía absoluta e conservación da preponderancia da Igrexa, resumidos no lema “relixión, rei e foros”. O carlismo arraigou sobre todo no norte da Península, en Galicia, País Vasco, Navarra, Aragón e Catalunya, zonas opostas á política centralizadora e uniformadora dos Borbóns.
Antecedentes históricos do carlismo
Os antecedentes do carlismo pódense dividir en legais, históricos e ideolóxicos. Os primeiros refírense aos documentos que garantían a sucesión á coroa española. O problema sucesorio tivo a súa orixe na Lei Sálica, promulgada por Filipe V en 1713, que excluía...