"fico" (En toda a entrada)

1. Relativo ou pertencente aos ectoproctos.

2. Animal do filo dos ectoproctos.

3. Filo de animais acuáticos caracterizado por individuos, ou zooides, de pequeno tamaño (case todos miden menos de 0,5 mm de lonxitude), eucelomados (de ano e boca en orificios independentes) e cunha coroa de tentáculos cubertos de pequenos cilios que crean unha corrente de auga da que extraen partículas alimenticias en suspensión que dirixen á boca. Viven nun pequeno habitáculo denominado zoecio, produto das secreccións da epiderme, que pode ser de natureza xelatinosa, quitinosa ou calcaria e poden contar ademais, cun pequeno opérculo que serve para pechar completamente a cámara onde se retraen. Carecen de órganos específicos para a respiración, circulación e excrección. As máis das especies forman colonias nas que existe, entre os distintos zooides, un intercambio de fluído celomático, grazas a pequenos poros no zoecio, e poden existir individuos especializados na defensa ou na reprodución. As colonias poden ser incrustantes e superar os 100 cm de diámetro, ou erectas e ramificadas e acadar...

1. Modificar certas características dun sinal eléctrico mediante un ecualizador.

2. Mellorar unha imaxe de xeito que en cada nivel de intensidade haxa un número aproximadamente igual de píxels. Esta opción, presente en certas aplicacións de deseño ou retoque fotográfico, permite manipular os valores das luces e das sombras dunha fotografía ou dun deseño. Utilízase para corrixir fotos borrosas, aumentar o contraste entre as distintas zonas dunha fotografía e mesmo crear efectos artísticos. Nalgunhas aplicacións a mesma opción aparece dividida en dous controis, o de brillo e o de contraste.

1. Relativo ou pertencente á equitación.

2. 1. Relativo ou pertencente aos cabaleiros.

   2. orde ecuestre

      Clase romana situada por baixo da senatorial e integrada orixinalmente polos cabaleiros, a vella clase militar da que se nutría a cabalería romana dende Servio Tulio. No s III a C perderon as súas funcións militares pero conservaron a súa preeminencia social, que se incrementou no s II a C, xunto co seu peso económico. Dende o 129 a C definiuse unha nova categoría de cidadáns libres que acreditaban no censo a posesión dun millón de ases ou 400.000 sestercios e, fronte aos senadores, se dedicaban aos negocios, ao comercio a grande escala, á recadación de impostos e traballaban como contratistas das obras públicas. Integráronse nesta clase os publicani, ricos comerciantes e intermediarios. A súa presencia no poder político era escasa e os seus membros tiñan dereito a levar como distintivo o angusus clavus, dúas franxas de púrpura de dous dedos de ancho na túnica que simbolizaba a súa posición.

3. 1. Aplícase ás obras de arte que representan unha persoa a cabalo.

   2. estatua ecuestre

      Escultura que representa unha figura humana sobre un cabalo. Este motivo iconográfico remóntase á antigüidade clásica, onde aparece no reverso das moedas, nalgúns relevos -entre os que destacan os frisos do Partenón de Atenas-, e nalgunhas esculturas exentas como o cabaleiro Rampin. Da época romana consérvase o bronce de Marco Aurelio (178-180 d C), que Michelangelo colocou no centro do Capitolio en Roma e que se converteu no paradigma das representacións ecuestres do Renacemento. Entre as representacións escultóricas renacentistas cómpre salientar Il Gatamelata, de Donatello, e Il Colleone, de Verrochio, e, entre as pitóricas, o fresco de John Hawkood de Paolo Ucello e Carlos V na batalla de Mühlberg de Tiziano. Dende o s XVII foi unha representación empregada polos soberanos, entre outras destacan as de Filipe III e Filipe IV en Madrid, e no s XIX foi a postura preferida nos monumentos dedicados a militares. Dos escultores contemporáneos que se interesaron...

4. Na época feudal, bens polos que se prestaba o servizo de cabaleiro.

PERSOEIRO

Rei de Mercia e Northumbria (957-975) e de Wessex (959-975). Sucedeu o seu irmán Eadwig no trono de Wessex e converteuse no primeiro gobernante da Inglaterra anglosaxona unida. Coroado no 973, recibiu a submisión cerimonial dos outros monarcas de Gran Bretaña. Consolidou a autoridade da monarquía e emprendeu diversas reformas administrativas, como a división do país en condados. Promoveu unha importante reforma monástica e outorgoulle a san Dunstan o arcebispado de Canterbury.

1. Construír un edificio.

2. Formar solidamente unha doutrina, unha teoría, unha sociedade ou calquera cousa inmaterial.

3. Infundir en alguén sentimentos morais de virtude e de admiración.

1. Adecuación do comportamento dunha persoa ás normas de trato social. OBS: Xeralmente, vai modificado con adxectivos como boa ou mala, e de non ir modificado, ten o significado de ‘boa educación’.

2. Desenvolvemento ou perfeccionamento dunha facultade, función ou capacidade.

3. 1. ciencias da educación

      ciencias da educación.

   2. educación ambiental

      Conxunto de programas e proxectos formativos que crean unha conciencia ecolóxica co obxectivo de promover a relación responsable entre a sociedade e a natureza, e encamiñar a sociedade cara a unha conduta consciente dos problemas ambientais. En Galicia existen numerosas experiencias pedagóxicas encadradas neste tipo de tentativas, que deron lugar á realización de encontros e de distintas publicacións. Estas iniciativas promovéronse desde o Instituto de Ciencias da Educación (ICE) da Universidade de Santiago de Compostela, a Xunta de Galicia, as plataformas de preocupación educativa e ambientalista ou desde o propio sector editorial.

   3. educación antiautoritaria

      Concepción non autoritaria da educación, que se dirixiu a partir dos anos sesenta do s XX contra o tradicionalismo e o autoritarismo educativo, baixo a influencia da escola de Frankfurt e da psicoloxía profunda (E. Fromm, W. Reich e A. S. Neill).

   4. educación compensatoria

      Educación que comprende medidas para superar ou minorar desvantaxes lingüísticas ou intelectuais de nenos e mozos, a maioría das veces condicionadas socioculturalmente.

   5. educación de adultos

      Educación que se lles dá, en particular, a persoas que non puideron recibir formación elemental en idade escolar. Consiste xeralmente na alfabetización e no ensino de rudimentos técnicos. Tamén se denominan así os estudios e as actividades voluntarias feitas polos adultos co fin de desenvolver as súas capacidades e poder asumir responsabilidades individuais e sociais; igualmente, o traballo de formación permanente, a extensión cultural e a reciclaxe. Pouco antes da Segunda Guerra Mundial, puxéronse en práctica todas as técnicas existentes para que este tipo de educación chegase á xente: teatro, radio, stages, sesións de estudio, etc; editáronse obras especializadas e, en 1949, a UNESCO organizou a Conferencia Internacional de Educación de Adultos en Elsinor (Dinamarca) e, en 1960, a Conferencia da Educación de Adultos en Montréal (Québec, Canadá). En España, a LOXSE (9/1990 do 24 de xullo) sinala, no seu título terceiro (artigos 51-54), os seus principais obxectivos, actividades...

   6. educación especial

      Tratamento educativo encamiñado a conseguir a integración social das persoas con deficiencias físicas, psíquicas ou sensoriais. Os seus obxectivos son: a supresión das deficiencias e as súas consecuencias; a adquisición de coñecementos e hábitos que favorezan a total autonomía da persoa con deficiencias; a promoción de todas as capacidades para o desenvolvemento harmónico da súa personalidade; e a incorporación á vida social e a un sistema de traballo que permita que estas persoas se realicen. Esta educación poderá darse en centros específicos de educación especial e en todos os centros educativos de ensino non universitario que están obrigados, pola LOXSE, a ter aulas de educación especial. Existe en Galicia unha rede de asociacións, que abrangue familias, docentes e investigadores, que centra os seus esforzos na educación especial. Estas asociacións promoveron, sobre todo a partir dos anos oitenta do s XX, actividades de encontro, de estudo e de difusión das novas perspectivas da educación...

   7. educación física/ deportiva

      Conxunto de exercicios musculares, concibidos dentro dun programa educativo, que busca a mellora física do individuo, formando e conservando o seu corpo san, vigoroso, harmónico e útil, ao mesmo tempo que o somete a unha disciplina moral e mental. É unha materia obrigatoria nos niveis do ensino primario e secundario. O profesorado que os imparte debe posuír a especialización correspondente nunha Escola Universitaria de Formación do Profesorado ou ben ter feitos os seus estudios no Instituto Nacional de Educación Física (INEF).

   8. ...

1. Calidade de eficiente.

2. Cociente entre a varianza dun estimador non nesgado e a mínima varianza posible.

3. Cociente entre o traballo efectuado por unha máquina e o traballo necesario para facela funcionar. Nunha máquina ideal ambas as dúas cantidades son iguais, para unha máquina real a eficiencia é sempre menor ca 1.

4. Fracción da calor absorbida por unha máquina térmica que se converte en traballo. No caso dunha máquina reversible de Carnot, que absorbe a calor q 2 á temperatura T 2 , e cede calor á temperatura T 1 mentres realiza o traballo W, a eficiencia é η=W/q 2 =(T 2 -T 1 )/T 2 . Tamén se denomina rendemento.

5. Número de parellas electrón-burato que se xeran por cada fotón incidente sobre un fotodetector.

6. Relación entre o alimento asimilado e o inxerido.

7. Cociente entre o alimento inxerido e o dispoñible nun nivel trófico.

8. Relación, expresada en tanto por cento, entre a produción neta dun nivel trófico e a do nivel precedente.

9. Relación entre a enerxía contida na materia vexetal e a enerxía solar que a produce por fotosíntese.

1. Realizar as modificacións necesarias nun mecanismo, aparato, máquina ou industria para que funcione por electricidade.

2. Dotar de electricidade un lugar.