Temas

Montaña do Tibet, situada na fronteira con Nepal, ao N de Katmandú. O seu cumio acada os 8.013 m de altitude. Foi conquistada en 1965 por unha expedición de chineses e tibetanos.

Aliñación montañosa situada ao N de Venezuela; esténdese desde a cordilleira de Mérida, ao L, ata a península de Paria, ao O. Está dividida en dous sectores paralelos á costa: o occidental, constituído por dúas seccións separadas pola conca do río Tuy, onde o Naiguatá é o cumio máis elevado (2.765 m), e o oriental, constituído pola Serra Cumaná e que ten como cumio máis destacado o Turimiquire (2.596 m).

Montaña dos Alpes centrais, no grupo dos Ortles, no Tirol do Sur (3.764 m).

Montaña da India, ao N de Gayā, onde existen uns hipoxeos de planta máis ou menos redonda, escavados nos gneis, datados no s III a C.

Montaña dos Alpes Marítimos, na Occitania, na que se descubriron numerosos gravados rupestres prehistóricos, situados entre os 2.000 e 2.500 m de altitude, que representan en total unhas 40.000 figuras, divididas en diversos grupos. A maioría son representacións esquemáticas de bóvidos ou de armas, sobre todo puñais que corresponden a modelos da idade do bronce, aínda que a parte máis antiga poida corresponder aos tempos do Neolítico.

Montaña do estado de Bolívar, en Venezuela, ao N do macizo da Guyana (802 m).

Montaña que domina desde o NL a cidade de Atenas, oposta ao outeiro da Acrópole.

Montaña dos Alpes Berneses, Suíza, ao O de Grindelwal. Destacan os montes Mittelhorn (3.701 m), Rosenhorn (3.689 m) e Wellhorn (3.192 m).

Cadea montañosa de calcarias e margas cretáceas e terciarias, situada ao NL da Cirenaica, Libia. Érguese dende a costa en dous escalóns conformando un páramo. Remata ao S de ‘Al-Bay ḋ ā’ (865 m), e baixa gradualmente cara ao Sáhara. Esta área foi colonizada polos italianos a partir do ano 1930. Cultívase cereal, oliveira e vide, e ten gandería extensiva.