Temas

Sistema montañoso que se localiza no SL de Galicia, na provincia de Ourense, cunha altitude media superior aos 1.300 m. Está formado polas serras da Queixa, San Mamede, O Burgo, Fial das Corzas e os montes do Parque Natural do Invernadeiro. Globalmente non ten unha dirección definida. Limita ao N co val do Sil, ao S coa depresión de Monterrei, ao SO coa da Limia, ao L coas de Valdeorras e O Barco, e ao O coa de Maceda. O seu cumio localízase en Cabeza de Manzaneda e acada os 1.782 m de altitude. A litoloxía está composta por migmatitas, xabre e granito de dúas micas. O seu relevo é o resultado de diversos factores, como a diversidade litolóxica, a alteración terciaria, a morfoxénese fluvial, o glaciarismo e o periglaciarismo.

Macizo montañoso do SL de Italia, entre o Tavoliere di Puglia e a costa adriática, chamado esporón de Italia. Os terreos son calcarios, con frecuentes formas cársticas. Os cumes máis altos son o Monte Calvo (1.056 m) e o Monte Nero (1.011 m). A actividade máis estendida é a agrícola: viñas, oliveiras, froiteiras e horta nos lugares máis regados.

Macizo con dirección NO-SL que forma un contraforte da serra dos Sudy, facendo fronteira entre Polonia e República Checa.

Macizo montañoso situado no S de Sri Lanka. Con 2.524 m, é o pico máis alto do país.

Macizo montañoso do Mont Blanc, na fronteira franco-italiana. A súa maior altitude acádase no monte Walker, de 4.209 m.

Macizo herciniano situado en Alemaña centroccidental, que constitúe o sector suroccidental do macizo xistoso renano. A altitude máxima é o Grosser Feldberg, con 880 m.

Unidade xeolóxica situada ao NO de Francia, que se estende pola Bretaña, Vendée, Anjou, o baixo Maine e polo O de Normandía. Está formado basicamente por xistos cristalinos do Precámbrico pregados en dirección O-NO-L-SL, dirección chamada armoricana. Intensamente erosionados, estes materiais forman unha penechaira de formas suaves e monótonas, e que non exceden os 417 m. As rochas duras forman os relevos cunha disposición alongada; os xistos forman sucos e concas.

Macizo montañoso de Grecia Central, situado ao N do golfo de Corinto e nos límites dos nomoí de Fócida, Élide e Ftiótide. Está constituído por unha gran masa calcaria con cumios superiores a 2.400 m. Na antigüidade a montaña estivo consagrada a Apolo e Dióniso, e, como sede das Musas, converteuse en símbolo da poesía.

Macizo da India, nos estados de Madhya Pradesh e Bihār, divisorio das augas entre as cuncas do Mahānadi ao S e o Ganxes ao N.