Temas
Zócolo formado no Paleozoico e fracturado no Herciniano que constitúe o núcleo do occidente da Península Ibérica. Erosionado posteriormente ata converterse nunha penechaira, correspóndese coa denominada España Silícea.
Macizo alpino constituído principalmente por rochas cristalinas, situado entre os vales do Orco e do Dora Baltea, dos Alpes de Graies. Ten grandes altitudes, como o Gran Paradiso (4.061 m) e o Grivola (3.969 m).
Macizo montañoso situado ao N do fylke de Oppland, Noruega. A altitude máxima sitúase en Snohetta (2.286 m).
Macizo montañoso de Catalunya situado na cordilleira Prelitoral, entre o Vallès Oriental, a Selva e Osona. Está formado por dous bloques principais: ao N, o da aliñación elevada de Home-Matagalls (1.707-1.695 m), e ao SO, o da chaira da Calma, penechaira pretriásica (1.350 m) que conserva as formas antigas grazas ao recobremento de gres do Triásico. O clima caracterízase por precipitacións abundantes. A vexetación, en grande parte forestal, está disposta en pisos altitudinais. Desde 1977, todo o macizo é considerado espazo natural protexido, e a UNESCO declarouno reserva da biosfera (1978).
Macizo montañoso de Grecia Central, situado ao N do golfo de Corinto e nos límites dos nomoí de Fócida, Élide e Ftiótide. Está constituído por unha gran masa calcaria con cumios superiores a 2.400 m. Na antigüidade a montaña estivo consagrada a Apolo e Dióniso, e, como sede das Musas, converteuse en símbolo da poesía.
Macizo caledoniano de Escocia, situado entre o Glen More e os Lowlands. Ao O sitúanse as máximas altitudes de Gran Bretaña: Ben Navis (1.343 m) e Ben Macdhui (1.309 m). Os antigos glaciares escavaron profundos e encaixados vales (lochs).
