Temas

Territorio do Sacro Imperio Romano Xermánico no círculo da Baixa Renania-Westfalia. Erixido en condado imperial por Federico III (1464) a favor do barón Ulrich Cirksena von Gretsyl, durante o goberno do seu fillo e sucesor Edzard I o Grande (?-1528) acadou a súa maior extensión territorial. Trala morte do príncipe Carlos Edzard I (1744), derradeiro membro da dinastía Cirksena, incorporouse como provincia ao Reino de Prusia. No 1806 converteuse nun departamento do Reino de Holanda e no 1810 pasou a Francia. Prusia recuperouno (1813) pero polo Congreso de Viena (1815) pasou ao Reino de Hannover ata que foi incorporada definitivamente ao Reino de Prusia (1866).

Territorio da Antártida que constitúe unha dependencia de Nova Zelanda desde 1923. Esténdese entre os meridianos 160° L e o 150° O, ao S do paralelo 60° S nunha superficie de 414.400 km² e 330.000 km² de xeo permanente. Comprende o mar de Ross, parte de Terra Vitoria e o sector próximo ao polo.

Territorio acoutado polos ríos Eume e Xubia, situado entre as rías de Betanzos-Ares e Ferrol. Na documentación contida nos tombos de Sobrado dos Monxes e Caaveiro atéstase coas variantes Bisancos, Bisaquis, Besoucos ou Besaucos (actualmente Bezoucos). Nestes dominios, os documentos medievais amosan a existencia de dous antigos mosteiros baixo a advocación de san Vicenzo, situados un no lugar de San Vicenzo de Caamouco e outro en San Vicenzo de Meá. Probablemente, estes textos aludan maioritariamente ao primeiro deles, por ser o de Caamouco o que máis importancia histórica tivo durante os ss X-XII.

Territorio feudal francés. Parece que o primeiro conde deste territorio foi Adolfo (morto no 933), fillo do conde Balduíno II de Flandres. O Condado pasou sucesivamente aos condes de Dammartin (1180?), aos Clermont (1262), aos condes de Auvernia, aos de Artois (1361) e, máis tarde, aos La Tour; despois foi dos Borgoñóns (1435-1477) ata que tomou o poder Luís XI. Ocupado por Enrique VIII de Inglaterra (1544), en 1550 incorporouse a Francia.

Territorio feudal situado ao norte de Bretaña, creado en 1034 por Eudes, fillo do duque de Bretaña. Unido a Bretaña en 1272, incorporouno definitivamente o duque Xoán VI en 1420. Coa integración de Bretaña en Francia erixiuse en Ducado de Penthièvre en 1569 e doouse a Sebastián de Luxemburgo.

Territorio en forma de banda do NL de Namibia, que enlaza o país co río Zambeze e que se estende entre Angola, Zambia e Botswana. O chanceler alemán Caprivi obtivo a posesión deste territorio para Inglaterra en 1893. En 1939 a Unión Sudafricana anexionou a parte oriental deste territorio.

Territorio do Sacro Imperio Romano-Xermánico situado no Alto Rin. En 1803 converteuse no Electorado de Hessen e en 1866 incorporouse á coroa prusiana.

Territorio fronteirizo situado entre Irán e Afganistán e constituído por unha depresión desértica entre os lagos Daryācheh-ye Hāmūn e Gaud-e Ziräh (30.000 km²; 250.000 h [estim 1995]). A poboación dedícase ao pastoreo nómade e á agricultura. Antiga Drangiana, tomou o nome medieval (Sakastān) e moderno (Sistān) dos invasores escitas ou saka en 128 a C. Formou parte do Imperio sasánida e, desde o s VII, do islámico. Rexida por efémeras dinastías locais, foi devastada por Tamerlán (1388). Obxecto de disputa entre Persia e Afganistán, foi partida (1872) por medio dunha arbitraxe británica que favorecía o goberno qajarita.