Temas

 Profesor emérito de estudos hispánicos na Brown University e doutor en Leis. Foi director de estudos graduados no Departament of Hispanic Estudies (Brown University), director do Centro de Estudios Latinoamericanos (Brown University), presidente da Asociación internacional de Valleinclanistas, vicepresidente da Asociación Internacional de Hispanistas, directivo do Instituto Internacional de Literatura Iberoamericana e directivo da Asociación Internacional de Estudos Galegos. Obtivo a Orde de don Quijote da Sociedad Nacional Hispánica. Escribiu numerosos traballos e varias edicións sobre aspectos da literatura colonial e da literatura moderna hispánica, desde o s XVI ao XX, entre eles Gabriel Lobo Lasso de la Vega. Mexicana (1970), Estudios sobre el teatro antiguo hispánico y otros ensayos (1971), Homenaje a Juan López-Morillas. De Cadalso a Unamuno: ensayos sobre literatura e historia intelectual...

(Taunton, Massachusetts 1917) Químico estadounidense. Estudiou nas universidades de Harvard e Columbia, onde se doutorou (1942). Descubriu o uso de metais de transición como catalizadores en reaccións de hidroxenación e obtivo logo unha forma especular como produto final. Isto ten gran aplicación na industria farmacéutica, como pode ser para a creación do L-DOPA, usado para tratar a enfermidade de Parkinson. En 2001 recibiu o Premio Nobel de Química, xunto con K.B Sharpless e R. Noyori.

(Johannesburgo 18.3.1936) Político sudafricano. Xurista, foi elixido deputado do Partido Nacional (1972) e posteriormente ocupou diversos cargos ministeriais (1978-1989). Sucedeu a P. Willem Botha na xefatura do partido e na presidencia sudafricana (1989-1994). Desde este cargo iniciou un desmantelamento gradual do sistema do apartheid e de aproximación ao Congreso Nacional Africano (ANC), legalizado en 1990, para introducir en Sudáfrica un réxime político plenamente democrático. En 1994 ocupou a vicepresidencia do goberno de unidade nacional que seguiu ás primeiras eleccións multirraciais. Recibiu o Premio Nobel da Paz, xunto a Nelson Mandela, en 1993.

(Turku 25.11.1923) Político e financeiro finlandés. Membro do Partido Socialdemócrata, foi ministro de Finanzas (1966-1967), primeiro ministro (1968-1970 e 1979-1982) e presidente da República (1982-1994).

(Schoroda, Poznań 1943) Físico. Estudiou na Universidade de Braunschweig e traballou nas de Landsweht e Würzburg, na de Oxford e no laboratorio de investigación de Grenoble. Dirixiu o departamento de física dos sólidos do Instituto Max Planck de Stuttgart. Recibiu o Premio Nobel de Física de 1985 por evidenciar o efecto Hall cuántico.

(Frankfurt 5.1.1954) Fotógrafa alemana. Estudiou belas artes en París, e imaxe e fotografía nas universidades de Westminster e Derby. Exerce como profesora na Contemporary Photographic Practice do colexio de Printing (Londres). Individualmente, expuxo no Musee d’Art Moderne de la Ville de Paris (1987) e, de forma colectiva, participou na IV e VII Fotobienal de Vigo (1990 e 1996).

(Lituania 1926) Biólogo molecular. Estudiou nas universidades de Johannesburgo, Cidade do Cabo e Cambridge, onde se doutorou (1953). Participou no descubrimento do ADN. Especializado no tratamento matemático interpretativo das imaxes obtidas por microscopía electrónica dos nucleosomas (complexos do ADN e histonas), introduciu tamén novas técnicas cristalográficas no estudo do ADN e nas proteínas no microscopio electrónico. En 1982 recibiu o Premio Nobel de Química polos seus estudios sobre os nucleosomas e a estrutura tridimensional dos virus.

(Missouri 1923) Físico estadounidense. Doutor pola Universidade de Winsconsin en Enxeñería Electrónica (1950), traballou no deseño de máscaras de serigrafías para circuítos. Deseñou e fabricou o primeiro circuíto integrado monolítico, onde todos os compoñentes parten inseparablemente da mesma pastilla do semicondutor. Tamén explorou sobre a posible aplicación do silicio para a obtención da enerxía solar. Recibiu o Premio Nobel de Física en 2000, xunto con Kroemer e Zhores, polo seu descubrimento do chip.

(Indianola, Mississippi 1925) Guitarrista estadounidense. Coñecido como B. B. King, está considerado como un dos máis destacados intérpretes de blues. Evolucionou desde un blues individual e folclórico cara a un rythm and blues instrumental, xénero do que foi un dos maiores impulsores e ao que lle deu unha gran popularidade. Destacan os discos Indianola Mississippi Seeds (1989), Take it Home (1998) ou Reflections (2003).

(Fürth, Baviera 23.5.1923) Político alemán. De orixe xudía, en 1938 emigrou a EE UU e licenciouse en Dereito en Harvard. Nomeado secretario de Estado, marcou as directrices da política exterior baixo as presidencias de R. Nixon (1973-1974) e G. Ford (1974-1977). Propugnou unha distensión simultánea coa URSS e China, pero non conseguiu solucionar o conflito en Oriente Próximo e a súa política intervencionista orixinou tensións cos países europeos e posibilitou a aparición de ditaduras enAmérica Latina. Durante a presidencia de R. Reagan elaborou o “Informe Kissinger” (1984), en apoio do intervencionismo, que foi rexeitado polo Congreso. Pola súa participación nos acordos de paz con Vietnam concedéronlle, xunto a Le Duc Tho, o Premio Nobel da Paz en 1973.