Temas

Filósofo chinés. Coñecido tamén como Zhou Lianqi, está considerado o fundador do neoconfucianismo. Apropiouse do non-ser taoísta na súa metafísica, e mesturou unha cosmovisión naturalista cunha ética humanística confucionista.

Filósofo e historiador escocés. Licenciado na University of St. Andrews, foi profesor de filosofía na University of Edinburgh (1759-1785). Foi pioneiro da moderna socioloxía ao considerar o ser humano como un animal progresivo propenso á corrupción do luxo e que combina a sociabilidade cunha instintiva afección á loita. Afirmou que o progreso social é un feito natural, pero nin inevitable nin irreversible. Das súas obras destacan Essay on the History of Civil Society (Ensaio sobre a historia da sociedade civil, 1767), onde desenvolveu a idea da división do traballo, e Principles of Moral and Political Science (Principios de ciencia moral e política, 1792).

Filósofo francés. Coñecido como le curé Meslier, escribiu Mon testament, en que atacou a relixión e as institucións políticas e sociais do seu tempo. Voltaire publicou diversos extractos co título de Testament du curé Meslier (1762).

Filósofo grego. Mestre de Pitágoras, foi o primeiro en afirmar que as almas eran eternas e consecuentemente sobrevivían aos corpos. Foi autor dunha teogonía coñecida como A caverna dos sete abismos.

Filósofo alemán. Profesor en Friburgo, formouse na Escola neokantiana de Baden que, posteriormente, evolucionou cara a unha filosofía dialéctica de raíces hegelianas. Da súa produción destacan, entre outras obras: Die Philosophie im Zeitalter des Spezialismus (A filosofía na época do especialismo, 1925) e Wertwissenschaft (Ciencia do valor, 1932-1933).

Filósofo austríaco. Especialista en epistemoloxía e filosofía da ciencia, escribiu Metaphysik-Skepsis-Wissenschaft (Metafísica-Escepticismo-Ciencia, 1954), Das Universalienproblem (O problema dos universais, 1957) e Probleme und Resultate der Wissenschaftstheorie und analytischen Philosophie (problemas e resultados da teoría da ciencia e da filosofía analítica, 1969).

Filósofo francés. Doutorado nas universidades da Sorbonne e de Moscova, foi membro do comité central do Parti Communiste Français (1945) e director do Centre d’Études et de Recherches Marxistes (1956). A súa oposición á invasión de Checoslovaquia (1968), valeulle a expulsión do Parti Communiste Français (1970). Nunha primeira época o seu pensamento centrouse na humanización do marxismo a través do achegamento ao Cristianismo e trala súa conversión ao Islam a través da fe mahometana. Entre as súas obras destacan Dieu est mort, Perspectives de l’homme (1961), Marxistes et chrétiens face à face (1969), Le projet espérance (1976), Promeses de l’Islam (1981) e Le testament philosophique de R. Garaudy (1985).

Filósofo e historiador de filosofía. Foi fundamentalmente metafísico, partiu do pensamento tradicional escolástico, do vitalismo e do existencialismo, que integrou nunha síntese que o afastaba do relativismo e do subxectivismo. En 1955 fundou Dianoia, anuario internacional de filosofía. Publicou La idea del hombre (1946), Historicismo y existencialismo. La temporalidad del ser y la razón (1950), Metafísica de la expresión (1957), El problema de la filosofía hispánica (1961) e Los principios de la Ciencia (1965).

Filósofo e gramático. É autor dunha vintena de obras, das que destacan al-Iqtidāb fī šar ḥ Adab al-kuttāb, comentario á Guía dos secretarios de ibn Qutayba; e Kitāb al- Ḥ adā’iq, unha obra de iniciación ás doutrinas filosóficas, que influíu no xudaísmo e que constituíu o primeiro intento en Al-Andalus por harmonizar o pensamento grego coa teoloxía islámica.