Temas

Filósofo alemán. Exerceu influencia na Aufklärung alemá, ordenando sistematicamente e dun xeito escolástico o pensamento de Leibniz, aínda que o modificou en certos puntos. Dividiu a filosofía en teórica (ontoloxía, seguida de cosmoloxía, psicoloxía racional e teodicea) e práctica (ética, política e economía).

Filósofo grego. Cara ao 300 a C foi o creador do estoicismo. Parece que se lle pode atribuír a división da filosofía en ética, física e lóxica e o inicio do estudo da relación entre pensamento e fala. Só se conservan fragmentos das súas obras.

Filósofo e pedagogo. Ordenado sacerdote, abandonou a Igrexa e foi profesor na Universidade de Padua. Positivista, representou a tendencia subxectivista propia de J. Stuart Mill e E. Mach, fronte ao obxectivismo de A. Compte. Das súas obras destacan: Psicologia come scienza positiva (Psicoloxía como ciencia positiva, 1870), La morale dei positiviste (A moral do positivismo, 1893) e Scienza dell‘educazione (Ciencia da educación, 1893).

Filósofo e economista. Tentou conciliar a xustiza social do socialismo cos principios do liberalismo económico. As súas concepcións foron criticadas polo socialismo, fundamentalmente por Engels, na súa publicación Anti-Dühring. Cómpre destacar as súas obras Natürliche Dialektik. Neue logische Grundlegung der Wissenschaft (Dialéctica natural. Nova fundamentación lóxica da ciencia e da filosofía, 1865) e Wirklichkeitsphilosophie (Filosofía da realidade, 1895).

Filósofo e poeta xudeu. Coñecido como Avicebrón, trasladouse de neno a Zaragoza, onde se formou na cultura árabe e hebrea. Filósofo neoplatónico, influíu en numerosos filósofos escolásticos franciscanos, polo que foi considerado ata 1846 como cristián. Elaborou un sistema baseado na existencia dunha materia ou substrato común das cousas materiais e espirituais e unha forma ou principio de diferenciación que teñen o desexo de unirse unha a outra e que esta unión é a clave da perfección; e afirmou que a oposición entre o Deus único, infinito e eterno e o mundo múltiple, finito e perecedeiro, esixe a existencia de intermediarios como o intelecto, a alma e a natureza. Como poeta destacou polas súas poesías profanas moi influídas na forma e no contido pola poesía árabe. Entre as súas obras, nas que utilizou indistintamente o árabe e o hebreo, salientan Kéter malkut (Coroa real), Kitāb i ṣ lā ḥ al-akhlāq...

Filósofo francés. Autor de traballos sobre musicoloxía, o seu pensamento descritivo e melodioso centrouse no home a na obra creadora. Escribiu L’ ironie (1936), Le mal (1947), Philosophie première (1954) e Le pardon (1967).

Filósofo francés. Foi profesor nas universidades de Clermont-Ferrand (1960-1968) e Paris-Vincennes (1968-1970) ata ser nomeado en 1970 membro do Collège de France. Influído por S. Freud, M. Heidegger e F. W. Nietzsche, foi un dos máis importantes representantes do estruturalismo no s XX. Analizou os problemas mentais desde unha perspectiva xenealóxica na liña de traballo de Nietzsche e mantivo que a separación entre loucura-desorde e razón-orde se produciu no s XVII. Posteriormente, estudiou a historia desde unha perspectiva descontinua, en que criticou o concepto de progreso na cultura, analizou a estrutura das prisións e realizou fortes críticas ao sistema educativo occidental. Na súa obra conflúen psicoloxía, historia, filosofía e socioloxía nun intento de superar as categorías impostas polas diversas escolas destas disciplinas. Entre as súas obras destacan Histoire de la folie a l’âge classique (1961), Les mots et les choses. Une archéologie des Sciences humaines (1966), L’archéologie...

Filósofo da escola alexandrina, discípulo directo de Aristarco. Autor de tratados sobre cronoloxía, mitografía, xeografía, teoloxía e gramática (Etimoloxías).

Filósofo estadounidense. Caracterizou á súa filosofía como un “behaviorismo social”, que tentou explicar a relación do individuo e a sociedade. Escribiu The Philosophy of the Present (1932) e Mind, Self and Society (1934).

Filósofo e psicólogo. Profesor da Sorbonne, dedicouse ao estudo do misticismo en obras como Essai sur le mysticisme spéculatif en Allemagne au XIVe siècle (Ensaio sobre o misticismo especulativo en Alemaña no s XIV, 1900), Histoire et psychologie du mysticisme: les grands mystiques chrétiens (Historia e psicoloxía do misticismo: os grandes místicos cristiáns, 1908) e La religion et la foi (A relixión e a fe, 1922).