Temas

Filósofo alemán. Adepto da Aufklärung, propugnou unha relixión espiritualista capaz de facer acceder aos homes á cultura humanista universal. Traduciu a Biblia ao alemán, e na súa obra fundamental, Jerusalem oder über religiöse Macht und Judentum (Xerusalén ou sobre poder relixioso e xudaísmo, 1783), definiu o clima espiritual do xudaísmo. Desde o punto de vista filosófico a súa obra principal foi Phädon (Fedón, 1767), onde defendeu, con argumentos leibnizianos a inmortalidade da alma.

Filósofo e teólogo anglicano. A súa investigación baseouse na demostración da existencia de Deus desde a razón pura. Defendeu a física de Newton, da que aproveitou os conceptos de tempo e espazo infinito, como atributos da divindade. Entre as súas obras destaca A Demostration of the Being and Attributes of God (Tratado da existencia e atributos de Deus, 1705).

Filósofo alemán da orde dominicana. Coñecido como Mestre Eckart, estudiou en Erfurt, onde foi prior do convento (1298), e en Colonia. Nomeado magister de teoloxía sagrada en París (1302), volveu a Alemaña ao ano seguinte e posteriormente nomeárono vicario xeral da orde en Bohemia (1307). Retornou a París como magister actu regens (1311) e en 1314 trasladouse a Estrasburgo (1314). Prior do mosteiro de Frankfurt (1317), volveu ás aulas como primeiro profesor da súa orde en Colonia dende 1320. Acusado de herexía e de vinculacións co movemento dos begardos (1326), apelou ao papa e defendeu as proposicións contidas nas súas obras, pero finalmente tivo que retractarse diante dos teólogos papais. Na súa doutrina mesturábanse as tradicións de Plotino, santo Tomé, santo Agostiño, Proclo e o pseudo Dionisio. Nos seus traballos distínguense: a obra latina, que comprende sermóns e unha teoloxía de raíz esexética, nada nun contexto universitario e cun carácter sistemático...

Filósofo e biólogo alemán. Defendeu a existencia dun principio vital diferente da simple organización da materia e susceptible de explicar o mundo e a súa evolución. Entre as súas obras destacan Geschichte des Vitalismus (Historia do vitalismo, 1905), Philosophie des Organischen (Filosofía do orgánico, 1909), Leib und Seele (Corpo e alma, 1916) e Parapsychologie (Parapsicoloxía, 1932).

Filósofo grego peripatético (documentado ao redor do ano 70 a C). Conservou o Corpus Aristotélico levado a Roma por Sula como botín de guerra.

Filósofo grego. Pertenceu á escola de Elea e estivo influído polo monismo relixioso de Xenófanes de Colofón, quen foi considerado o seu mestre. Admitiu un principio constitutivo da realidade e fuxiu da súa caracterización (como auga, aire, etc) para describilo con trazos máis xerais e profundos, descubertos aprioristicamente só pola razón. Expuxo a vía da verdade, propia dos que, empregando só a razón (íïõò), descobren que non se pode deixar de pensar que ‘o ser é e o non-ser non é’ e a vía da opinión (äïîá), propia dos que se fían dos sentidos e admiten inxenuamente a existencia dun mundo plural e cambiante. Deduciu a existencia dun ser único, un, indiviso, pleno, continuo, concluso, eterno (nunca precedido nin seguido do non-ser), inmutable (aínda que non o cualifica nunca de divino). O mundo sensible queda reducido á simple ‘aparencia’ e ‘ilusión’ (ataque implícito a cosmoloxías como a de Heráclito). A súa tese de eternidade do ser, o monismo óntico e racionalista, así como o seu ‘estaticismo’,...

Filósofo francés. O seu pensamento centrouse na cuestión da vontade e no problema do mal, e mantivo unha actitude esencialmente afirmativa. Colaborador habitual da revista Esprit, escribiu Karl Jaspers et la philosophie de l’existence (1947), Le volontaire et l’involontaire (1950), Finitude et culpabilité (1960), De l’interprétation. Essai sur Freud (1965), La métaphore vive (1975), Temps et récit (1983-1987), Philosophie de la volonté (1988) e Soi-même comme un autre (1990).

Filósofo e psicólogo. Profesor da Sorbonne, dedicouse ao estudo do misticismo en obras como Essai sur le mysticisme spéculatif en Allemagne au XIVe siècle (Ensaio sobre o misticismo especulativo en Alemaña no s XIV, 1900), Histoire et psychologie du mysticisme: les grands mystiques chrétiens (Historia e psicoloxía do misticismo: os grandes místicos cristiáns, 1908) e La religion et la foi (A relixión e a fe, 1922).