Temas

Filósofo escocés. Tentou concretar o absoluto de Bradley cunha sociedade espiritual constituída pola totalidade orgánica dos individuos interrelacionados. Destaca a súa monografía sobre Platón (1927).

Filósofo alemán. Foi director da Deutsche Zeitschrift für Philosophie e profesor en Berlín, Heildeberg e Grünwald. En tempos do nazismo estivo exiliado en Suíza (1933) e despois nos EE UU (1938-1949). Trala guerra instalouse na República Democrática Alemana e foi profesor en Leipzig ata 1958. Criticado polos marxistas oficiais, en 1961 pasou finalmente a Tübingen (República Federal Alemana), onde exerceu como profesor visitante da universidade. Fixo unha reconsideración do marxismo, modificado polo idealismo alemán hegeliano e tendencias místicas do xudaísmo e do cristianismo. O seu pensamento a partir do concepto da utopía, culmina no ideal de esperanza que pretendía fundamentar unha filosofía como outros grandes sistemas alemáns, os de Hegel ou os de Schopenhauer. A idea nuclear no seu sistema é un principio segundo o que a realidade non consiste en ser aínda o que se espera que chegue a ser. No seu pensamento, a historia concíbese como un esperar o que é, ao mesmo tempo, inesperado...

Filósofo escocés. En Inquiry Into the Human Mind on the Principles of Common Sense (1764) afirmou que a base do coñecemento humano non son as ideas simples senón uns xuízos evidentes que o sentido común formula naturalmente sobre a existencia do mundo exterior.

Filósofo alemán. Aplicou a lóxica a campos do pensamento como as emocións e a vontade. Construíu un sistema dualista que expuxo en Psychologie des emotionalen Denkens (Psicoloxía do pensamento emocional, 1908) e Philosophie der Wirklichkeit (Filosofía da realidade, 1926-1935).

Filósofo grego. Vendido como escravo en Atenas, converteuse en seguidor de Sócrates. Tras acadar a súa liberdade fundou en Elis (399 a C) unha escola filosófica afín á de Megara e na que destacaban as cuestións morais e civís prácticas.

Filósofo e gramático. É autor dunha vintena de obras, das que destacan al-Iqtidāb fī šar ḥ Adab al-kuttāb, comentario á Guía dos secretarios de ibn Qutayba; e Kitāb al- Ḥ adā’iq, unha obra de iniciación ás doutrinas filosóficas, que influíu no xudaísmo e que constituíu o primeiro intento en Al-Andalus por harmonizar o pensamento grego coa teoloxía islámica.

Filósofo e xurista británico. Licenciado na Oxford University, exerceu como avogado (1932-1940) e como espía do MI5 durante a Segunda Guerra Mundial. Regresou á universidade en 1945 e en 1952 converteuse en catedrático de Xurisprudencia en Oxford. Transformou a filosofía do Dereito ao abrila a unha teoría social que permitiu o desenvolvemento dunha teoría normativa política e moral. Das súas obras destacan Causation in the Law (1959), Punishment and Responsability (1968) e Essays on Bentham (1982).

Filósofo grego. A súa personalidade, como creador do atomismo e o materialismo mecanicista, e a súa existencia foron negadas pola escola epicúrea e por filólogos importantes. Pénsase que foi o autor de dous tratados, Ì ἐ ãáò äé ES-TRAD;mso-fareast-language:ἁ êïóìïò (O gran ordenamento) e Ðåñί íï ῦ (Sobre o intelecto).