Temas
Filósofo austríaco. Especialista en epistemoloxía e filosofía da ciencia, escribiu Metaphysik-Skepsis-Wissenschaft (Metafísica-Escepticismo-Ciencia, 1954), Das Universalienproblem (O problema dos universais, 1957) e Probleme und Resultate der Wissenschaftstheorie und analytischen Philosophie (problemas e resultados da teoría da ciencia e da filosofía analítica, 1969).
Filósofo alemán. Foi profesor nas universidades de Münster e Múnic. Interesouse polos problemas da filosofía da natureza, da teoría do coñecemento e da clasificación das ciencias, fundamentalmente a partir das súas investigacións sobre as ciencias naturais orgánicas e sobre os aspectos históricos destas ciencias. Algunhas das súas obras son: Philosophische Voraussetzungen der exakten Naturwissenschaften (Supostos filosóficos das Ciencias Naturais exactas, 1907), Gehirn und Seele (Cerebro e alma, 1911) ou Geisteswissenschaften und Naturwissenschaften: Untersuchungen zur Theorie und Einteilung der Realwissenschaften (Ciencias do espírito e ciencias da natureza: investigacións para a teoría e división das ciencias reais, 1921).
Filósofo lituano. Naturalizado francés, o seu pensamento, na liña fenomenolóxica de Husserl e Heidegger e no marco da tradición xudaica, profundizou no home a partir doutro modo de ser ou máis alá da esencia. Escribiu De L’existence à l’existant (1947), Totalité et infini (1961), Difficile liberté. Essai sur le judaïsme (1963) e Autrement qu’être ou au-delà d l’essence (1974).
Filósofo austríaco. A súa filosofía representou unha crítica das ciencias, rexeitou toda metafísica e aspirou a superar todo dualismo, especialmente entre a realidade física e a psíquica. Da súa obra destacan Der philosophische Kritizismus und seine Bedeutung für die positive Wissenschaft (O criticismo filosófico e a súa significación para a ciencia positiva, 1876-1887) e Beiträge zur Logik (Contribucións á lóxica, 1892).
Filósofo e teólogo anglicano. A súa investigación baseouse na demostración da existencia de Deus desde a razón pura. Defendeu a física de Newton, da que aproveitou os conceptos de tempo e espazo infinito, como atributos da divindade. Entre as súas obras destaca A Demostration of the Being and Attributes of God (Tratado da existencia e atributos de Deus, 1705).
Filósofo polaco. Abriu o marxismo á filosofía analítica. Das súas obras destacan Wstep do semantyki (Introdución á semántica, 1960), Marksizm a egzystencializm (Marxismo e existencialismo, 1961), Jesyk a poznanie (Linguaxe e coñecemento, 1967), Marksizm a jednostka (Marxismo e individuo humano, 1965) e Enfremdung als soziales Phänomen (A alienación como fenómeno social, 1977).
Filósofo cínico grego. Foi desterrado da súa cidade e estivo en Esparta, Corinto e Atenas. Discípulo de Antístenes, puxo en práctica, dun xeito radical, as teorías do seu mestre e adoptou un xeito de vida austero. Levou ao extremo a liberdade de expresión e dedicouse a criticar e denunciar os elementos que limitaban o individuo, en particular as institucións, e enfrontouse constantemente ás normas sociais. Considerábase cidadán do mundo e a súa carencia de ambicións materiais creaba unha separación radical cos outros filósofos e cos políticos. Recomendaba o adestramento para endurecerse e chegar á impasibilidade e á autosuficiencia. Considerado o máximo expoñente da escola cínica, escribiu, entre outras obras, Republica, Arte moral, Da morte, Da virtude e Do bo, que se perderon. Algúns indicios permiten supoñer que eran de carácter breve, en forma de máximas ou sentencias agudas e irónicas.
Filósofo inglés. Defendeu o carácter racional da relixión, entendida como unha relixión natural cuxo contido é primariamente ético. Con Christianity as Old as the Creation (1730) fixo unha das principais achegas ao deísmo.
