Temas

Filósofo alemán. Doutorado en Filosofía na Universität Leipzig (1927), foi profesor nas universidades de Leipzig (1938-1940), Königsberg (1940-1944) e Viena (1948-1962) e nas escolas de Verwaltungswissenschaft de Speyer (1948-1962) e de Technischen Hochschule de Aachen (1962-1969). Influído polo idealismo de I. H. von Fichte, centrou os seus estudios na natureza do home, o seu posto no mundo e fronte ás tecnoloxías e nas formacións culturais elaboradas por este. Considerou que o filósofo debe estudar os mesmos fenómenos que estudian as ciencias, aínda que adoptando un punto de vista propio, intuitivo e fenomenolóxico. Afirmou que o ser humano é un ser natural que, a diferenza do resto dos animais, non ten que adaptarse ao medio nin loitar pola supervivencia da especie; xa que estes labores serían substituídos pola linguaxe e polas institucións sociais e técnicas. Das súas obras destacan Theorie der Willensfreiheit (Teoría da liberdade da vontade, 1933), Der Mensch. Seine Natur uns seine...

Filósofo grego peripatético (documentado ao redor do ano 70 a C). Conservou o Corpus Aristotélico levado a Roma por Sula como botín de guerra.

Filósofo hindú. Os seus comentarios aos Brahma-sūtra de Bādarāyana, aos principais Upani ṣ ad e ao Bhagavad-Gītā fano o principal representante do Vedānta e da filosofía advaita.

Filósofo grego. Discípulo de Dióxenes o Cínico, defendeu a ironía e os puntos de vista cínicos. Entre outras obras, foi autor de Sobre os impulsos e Protréptico.

Filósofo alemán. Coñecido como Nicolao de Cusa, foi clérigo desde 1416. Estudiou gramática, filosofía, dereito canónico e matemáticas e doutorouse en Padua. En Colonia, estudiou teoloxía e coñeceu o cardeal Orsini, co que colaborou en diferentes bibliotecas; entrou tamén en relación cos humanistas italianos. No Concilio de Basilea (1431) propuxo a plena primacía pontificia. En De concordantia catholica (1432-1433) presentou unha concepción medieval dos poderes (imperio e papado), pero defendeu a súa mutua independencia. A súa obra capital é De docta ignorantia (1440). Nesta e noutras posteriores, como De coniecturis (1442) e Apologia doctae ignorantiae (1462-1463), sostivo que, máis ca a razón dedutiva é a intuición da intelixencia o que permite coñecer a Deus, o universo e o home. Nomeado cardeal en 1448 por Nicolao V, foi bispo de Bressanone e vicario do Papa Pío II en Roma, onde viviu pobremente e formulou unha reforma do clericato romano...

Filósofo estadounidense. Profesor en Harvard (1913-1946), considerouse un dos fundadores do neorrealismo en EE UU. Escribiu Present Philosophical Tendencies (1912) e Realms of Value. A Critique of Human Civilization (1954).

Filósofo italiano. Seguidor da interpretación alexandrina de Aristóteles, afirmou o carácter intramundano do coñecemento científico. Empregou un método experimental.

Filósofo grego. Discípulo de Dióxenes e mestre de Zenón. Segundo Dióxenes Laercio, escribiu nove diálogos que non se conservan.

Filósofo e político. Participou na fundación do Partido Galego Social Demócrata, do que foi ideólogo, e da editorial SEPT. Colaborou na refundación do Partido Galeguista, ao que representou na redacción do Estatuto dos 16. Publicou diversos artículos sobre personalidades da cultura galega e diferentes colaboracións entre as que destacan “La Realidad y la esencia: reflexiones en torno al pensamiento filosófico de Xavier Zubiri” na revista Grial (1964) e “Un home sinxelo do pobo” incluído na obra Manuel Reimóndez Portela na lembranza (1996).

Filósofo e sociólogo alemán. Orientou o seu pensamento cara a unha filosofía da vida. Entre as súas obras destacan Der Staat (O Estado, 1925), Soziologie als Wirklichkeitswissenschaft (A socioloxía como ciencia da realidade, 1930) e Theorie des gegenwärtigen Zeitalters (Teoría da época actual, 1955).