Temas

Filósofo e escritor. Participou no movemento da filosofía do espírito e o seu pensamento filosófico, que se iniciou a carón do idealismo, caracterizouse despois pola oposición máis rotunda a todo sistema. Das súas obras destacan Existence et Objectivité (1925), Journal métaphysique (1927), Être et Avoir (1935), Le Mystère de l’Être (1951), L’Homme problématique (1955) e Pour une sagesse tragique (1969).

Filósofo francés. O seu pensamento centrouse na cuestión da vontade e no problema do mal, e mantivo unha actitude esencialmente afirmativa. Colaborador habitual da revista Esprit, escribiu Karl Jaspers et la philosophie de l’existence (1947), Le volontaire et l’involontaire (1950), Finitude et culpabilité (1960), De l’interprétation. Essai sur Freud (1965), La métaphore vive (1975), Temps et récit (1983-1987), Philosophie de la volonté (1988) e Soi-même comme un autre (1990).

Filósofo hebreo. Escribiu en árabe un tratado ético-moral Kitāb al-hidaya ilā farā’id al-qulūb (Libro da guía sobre os deberes dos corazóns), expoñente da corrente neoplatónica da época, que acadou unha gran sona. É tamén autor de diversos poemas relixiosos incluídos na liturxia penitencial hebraica.

Filósofo e escritor. Abandonou a medicina pola literatura. Influído por N. J. Danilevskij, propugnou para Rusia un mesianismo bizantino político, social e relixioso nas súas obras Rusia e O oriente e os eslavos (1885-1886).

Filósofo alemán. Pertenceu á escola fenomenolóxica, onde investigou problemas de lóxica e de filosofía das matemáticas.

Filósofo e economista. Tentou conciliar a xustiza social do socialismo cos principios do liberalismo económico. As súas concepcións foron criticadas polo socialismo, fundamentalmente por Engels, na súa publicación Anti-Dühring. Cómpre destacar as súas obras Natürliche Dialektik. Neue logische Grundlegung der Wissenschaft (Dialéctica natural. Nova fundamentación lóxica da ciencia e da filosofía, 1865) e Wirklichkeitsphilosophie (Filosofía da realidade, 1895).

Filósofo e teólogo alemán. Foi profesor de filosofía e teoloxía en Leipzig. Desenvolveu unha concepción próxima ao empirismo, que tivo unha certa influencia en Kant. Entre as súas obras cómpre salientar Anweisung, vernünftig zu leben (Indicación para vivir racionalmente, 1744) e Weg zur Gewissheit und Zuverlässigkeit der menschlichen Erkenntnis (Camiño para alcanzar a certeza e a seguridade do coñecemento humano, 1747).

Filósofo escolástico. Chamado Doctor Solemnis, foi arcediago en Bruxas (1276) e Tournai (1279), e mestre de Teoloxía en París (1276-1292). Condenou o averroísmo (1277), opuxo o agustinismo ao tomismo e proclamou a superioridade absoluta da vontade sobre o entendemento. Escribiu quince Quodlibeta (1276-1291) e deixou unha   Summa theologica inacabada.

Filósofo neoplatónico. Viviu en Atenas, Cartago e Roma. Discípulo de Plotino, foi un experto divulgador das ensinanzas de Platón, Aristóteles e Plotino. Especialmente preocupado pola temática ético-relixiosa, cos seus quince libros Contra os cristiáns, dos que só quedan algúns fragmentos, quixo apartar a intelectualidade pagá dunha relixión que consideraba irracional. Influíu sobre o Occidente medieval, sobre todo co Isagoge, onde abordou o tema tipificado na árbore de Porfirio.