Temas

Filósofo lituano. Naturalizado francés, o seu pensamento, na liña fenomenolóxica de Husserl e Heidegger e no marco da tradición xudaica, profundizou no home a partir doutro modo de ser ou máis alá da esencia. Escribiu De L’existence à l’existant (1947), Totalité et infini (1961), Difficile liberté. Essai sur le judaïsme (1963) e Autrement qu’être ou au-delà d l’essence (1974).

Filósofo e anacoreta. Seguidor da Vedanta, un dos sistemas ortodoxos do hinduísmo, publicou en sánscrito comentarios ao Brahmā-sūtra de Bādarāyana e iniciou as teorías dualistas do Brahmā ou Absoluto.

Filósofo neoplatónico. Líder da Academia Platónica de Atenas, foi un dos últimos representantes da filosofía grega. Achegou elementos orientais e teosóficos novos e, con Elementos de teoloxía, influíu no escolasticismo medieval. Escribiu uns comentarios ao Timeo, á República e ao Parménides de Platón.

Filósofo alemán. Profesor en Berlín e Kiel. Discípulo de Arthur Schopenhauer, chegou ao convencemento da identidade fundamental de todas as relixións. Entre as súas obras destaca Allgemeine Geschichte der Philosophie, mit besonderer Berücksichtigung der Religionen (Historia xeral da filosofía, con especial consideración ás relixións, 1894-1917) en 6 volumes, dedicados os tres primeiros á filosofía india.

Filósofo estadounidense. Doutor en Filosofía pola University of Michigan, foi profesor nas facultades de filosofía das universidades de Brown, Princeton e Rockefeller, e profesor emérito na Universidade de Arizona. Os seus estudios centráronse na ámbito da ética, a teoría de acción, a filosofía do dereito e a filosofía política, en concreto no ámbito das liberdades persoais e a lexitimidade da intervención estatal na esfera do comportamento individual. Das súas obras destacan Doing & deserving: essays in the theory of responsibility (Facendo e desexando: ensaios sobre a teoría da responsabilidade, 1970), The moral limits of the criminal law (Límites morais das leis criminais, 1984-1988) e Philosophy of law (Filosofía do dereito, 1990).

Filósofo alemán. Discípulo de Hegel, reaccionou contra o idealismo e contra o método dialéctico defendido por aquel. Inspirándose na idea aristotélica da finalidade cósmica, elaborou un sistema propio, que expuxo en Logische Untersuchungen (Investigacións lóxicas, 1840), segundo o que, tanto o mundo como a sociedade son organismos e funcionan como tales. Moitos dos seus traballos foron recollidos en Historische Beiträge zur Philosophie (Contribución histórica á filosofía, 1847-1867).

Filósofo chinés. Primeiro pensador histórico do taoísmo, propuxo unha sabedoría baseada na connaturalidade: a verdadeira virtude, incompatible con calquera esforzo artificioso e voluntario, é unha espontaneidade debida a unha perfecta identificación coa natureza das cousas e co tao.