Temas

Título ostentado por diversos membros da nobreza inglesa. Foi outorgado por vez primeira en 1397 a Thomas Mowbray (? 1366?-Venecia 1399), conde de Nottingham desde 1383. Formou parte do grupo de nobres que de 1387 a 1389 forzaron a Ricardo II de Inglaterra a someterse á súa vontade. Esta dinastía ducal extinguiuse coa morte do cuarto duque, John (1444-1476). Ricardo III de Inglaterra restableceu o ducado en 1483, concedido a Thomas Howard (? 1430?-Bosworth 1485) e continuado pola súa familia. O título ducal ía acompañado, ademais, da dignidade de gran mariscal do reino.

Territorio formado por Sidhirókastron e a parte meridional de Tessalia. Foi conquistado polo duque Afonso Federico de Aragón (1319) con tropas catalás, e constituído ducado o mesmo ano, uniuse ao Ducado de Atenas. Estaba gobernado por capitáns que dependían do Reino de Sicilia. Caeu en mans dos florentinos (1390) e deixou de pertencer efectivamente aos reis de Aragón.

Territorio francés segregado da coroa real e erixido en 1344 sobre o antigo condado carolinxio de Orléans (posesión dos Robertinos ou Capetos do s X) polo Rei Filipe VI de Francia para o seu fillo Filipe I de Orléans , morto sen descendencia en 1375. Despois de volver a mans da coroa francesa, o Rei Carlos VI concedeullo ao seu irmán Luís de Francia ( Luís de Orléans ) en 1392. O seu sucesor, Carlos de Orléans , foi pai de Luís XII de Francia ( Luís II de Orléans ). Segregado unha vez máis da coroa en 1626, foi outorgado por Luís XIII de Francia ao seu irmán Gastón de Francia ( Gastón I de Orléans ). En 1660 Luís XIV de Francia concedeullo ao seu irmán Filipe II de Orléans (pai de María Luísa de Orléans e de Filipe III de Orléans e avó de Luís III de Orléans e de Luísa Isabel de Orléans ). O seu tataraneto foi ...

Territorio do Sacro Imperio creado como consecuencia da secularización do principado episcopal de Bremen coa Paz de Westfalia (1648) e adxudicado a Suecia. No 1712 pasou a Dinamarca e, no 1720, a Hannover.

Estado independente alemán creado dentro das posesións da liña ernestina dos electores e ducados de Saxonia en 1563, para o duque Xoán Federico II de Saxonia-Gotha (?-1595). En 1714 pasou a denominarse ducado de Saxonia-Coburg-Saafeld e, ao adquirir Gotha e pasar Saafeld ao ducado de Saxonia-Meiningen (1825), converteuse en 1826 en ducado de Saxonia-Coburg-Gotha que durou ata 1918, cando se proclamou a república. En 1920 incorporouse ao land de Turinxia, excepto Coburg, que o foi ao de Baviera.

Designación habitual do ducado de Alba de Tormes, título de Castela. Gutiérrez Álvarez de Toledo e de Ayala, Arcebispo de Sevilla e de Toledo, recibiu o señorío de Alba de Tormes (1430). No 1459 o título foi elevado a condado a favor do seu sobriño e sucesor: Fernando Álvarez de Toledo e Sarmiento; o seu fillo, García, recibiu o título de duque de Alba de Tormes en 1469, o privilexio do cal non foi expedido ata 1472. Os seus sucesores inmediatos foron personaxes moi destacadas, especialmente no terreo militar, durante os reinados dos Reis Católicos, de Carlos I e de Filipe II. O terceiro duque, Fernando Álvarez de Toledo y Pimentel, nomeado, xeralmente, o Gran Duque de Alba, é o personaxe máis destacado da dinastía. Posúe actualmente unha das fortunas máis grandes de toda España, baseada orixinalmente nas súas grandes propiedades agrarias de orixe señorial, conservadas durante os ss XIX e XX.

Título concedido por Afonso XIII en 1921 a María del Carmen Barrenechea y de Montegui, viúva de Eduardo Dato Iradier.

Título do Reino de Nápoles concedido no 1735 a Pedro de Castro Salazar e Figueroa; o 6 de novembro de 1846 converteuse en título de Castela. Leva as armas dos Castero, coa coroa e manto de Grande de España.

Estado alemán creado dentro das posesións da liña ernestina dos electores e duques de Saxonia en 1556, despois da división en ducados do antigo landgraviado de Turinxia, para Xoán Federico II (?-1595), fillo maior do elector Xoán Federico I de Saxonia. Incorporou o ducado de Saxonia-Altenburg en 1672 e desde 1675 pasou a denominarse ducado de Saxonia-Gotha-Altenburg. En 1825 Gotha uniuse ao ducado de Saxonia-Coburg, e Altenburg ao de Saxonia-Hildburghausen.

Título inglés concedido en 1448 a William de la Pole (morto en 1450) sobre o marquesado de Suffolk, que lle fora doado en 1444 sendo xa quinto conde de Suffolk. Sucedeuno o seu fillo, John de la Pole (morto en 1491/1492), que casou coa princesa Isabel, irmá do Rei Eduardo IV, e foron pais de Edmund de la Pole (morto en 1513), terceiro duque, que renunciou ao título ducal en 1493 para usar desde entón o de conde. O ducado foi concedido de novo en 1514 a Charles Brandon (morto en 1545), casado coa princesa María, irmá do Rei Enrique VIII e foi incorporado á coroa en 1551. O condado de Suffolk foi creado en 1337 para Robert Ufford (morto en 1369) e reverteu na coroa en 1382 pola morte sen fillos do seu fillo e segundo conde. En 1385 foille concedido a Michael de la Pole (morto en 1389), pai do quinto conde e primeiro duque de Suffolk. Por última vez foi concedido en 1603 a...