Temas

Título señorial concedido coa grandeza de España en 1567 a Gómez Suárez de Figueroa e Fernández de Córdoba (?-1571), descendente do nobre de orixe galega Gómez Suárez de Figueroa, primeiro señor de Feria, e de Lorenzo Suárez de Figueroa, primeiro conde de Feria (1460). No s XVIII, o título foi herdado pola casa de Medinacelli, que pasou a apelidarse Fernández de Córdoba-Figueroa.

Título dado por Xoán II de Francia en 1384 sobre o antigo condado de Anjou ao seu fillo Luís, Rei de Nápoles (1382-1384) e fundador da terceira dinastía anxevina. O ducado foi propiedade dos reis de Nápoles ata 1480, cando á morte de Renato II pasou definitivamente á coroa de Francia baixo o reinado de Luís XI (1481). A partir dese momento, case sempre levaron ese título, de xeito honorífico, os membros da casa real francesa: Francisco Hércules, duque de Alençon e fillo de Enrique II de Francia, Enrique III de Francia, Filipe V de España e, entre outros, Luís XVIII de Francia. Logo da morte do conde de Chambord (1883), algúns dos pretendentes carlistas españois atribuíronse ese título. Dende 1946, o infante Xaime, fillo de Afonso XIII de España, fixo valer os seus dereitos sobre o ducado.

Título concedido no Reino de Nápoles no ano 1507 a Gonzalo Fernández de Córdoba o Gran Capitán. No 1740 foille adxudicada a Grandeza de España ao undécimo duque, Ettore Carafa, morto en 1764.

Antiga rexión histórica de Italia, que se enmarcaba nos actuais territorios de Emilia-Romaña, Marcas e a República de San Marino, que deu nome, a partir do s XII, a unha liñaxe nobre italiana de tradición xibelina. Tense noticia dun primeiro conde de Montefeltro, chamado Antonio , que obtivo o título nobiliario de Federico I Barbarrubia. Oddantonio da Montefeltro foi nomeado duque de Urbino en 1443 e foi sucedido, ao ano seguinte, polo condottiere Federico da Montefeltro . Á morte do seu fillo, Guidobaldo da Montefeltro (1472-1508), o ducado de Urbino pasou a Francesco Maria della Rovere.

Territorio formado por Sidhirókastron e a parte meridional de Tessalia. Foi conquistado polo duque Afonso Federico de Aragón (1319) con tropas catalás, e constituído ducado o mesmo ano, uniuse ao Ducado de Atenas. Estaba gobernado por capitáns que dependían do Reino de Sicilia. Caeu en mans dos florentinos (1390) e deixou de pertencer efectivamente aos reis de Aragón.

Territorio señorial centrado na cidade de Parma. Creouno o Papa Paulo III en 1545, coa inclusión de Piacenza e outorgoullo ao seu fillo, Pedro Luís Farnese. Asasinado este en 1547, foi ocupado por Milán ata que Filipe II o devolveu aos Farnese (1558). En 1732 o ducado pasou a Carlos III (Carlos I de Parma) e en 1735 a Austria. Ocupado por España en 1745 pertenceu con Guastalla, a Filipe I de Parma (1748-1765), quen foi sucedido por Fernando I de Parma (1765-1801). Invadido por Napoleón I Bonaparte (1801), en 1815 cedeullo á súa muller, María Luísa de Austria e en 1860 incorporouse a Piemonte.

Título concedido no 1558 a Pedro Afán de Rivera (morto no 1571). Lugartenente de Catalunya e Vicerrei de Nápoles. O título pasou aos duques de Medinaceli.

Estado alemán creado dentro das posesións da liña ernestina dos electores e duques de Saxonia en 1680, para Ernesto I (?-1715), fillo do duque Ernesto I de Saxonia-Gotha. En 1826 uniuse en parte ao ducado de Saxonia-Meiningen e en parte ao de Saxonia-Altenburg.

Título, correspondente á unión dos ducados de Slesvig e de Holstein, que levaron todos os reis de Dinamarca desde Cristián I (1460) ata Federico VII (1863). Da casa ducal de Slesvig-Holstein saíron diferentes liñas ducais. O duque Adolfo I de Holstein-Gottorp (?-1586). O duque Federico III de Holstein-Gottorp (?-1659) declarouse independente de Dinamarca. Del descenden Adolfo Federico de Holstein-Gottorp (quen en 1571 se converteu no Rei Adolfo Federico II de Suecia e orixinou a dinastía dos Wasa-Holstein-Gottorp, que reinou ata 1814), Federico Augusto de Holstein-Gottorp (?-1785), que formou a rama dos grandes duques soberanos de Oldenburg e o duque Carlos Pedro Ulrico I de Holstein-Gottorp (?-1762), que en 1762 se converteu no Tsar Pedro III de Rusia. A liña de Slesvig-Holstein-Sonderburg orixinouse en 1582 co duque Xoán I de Slesvig-Holstein-Sonderburg o Novo (?-1622), irmán do Rei Federico II e o duque Alexandre I de Slesvig-Holstein-Sonderburg (?-1627). Dividiu os...

Título escocés xa posuído, como condado de Lennox , por Alwyn Lemox (?-1180?) e concedido, como ducado de Lennox , en 1581 ao conde de Lennox, Esmé Stuart (?-1583). O condado foi posuído por Xaime VI de Escocia (futuro Xaime I de Inglaterra) que en 1572 o cedeu ao seu tío Carlos Stuart (?-1576). Á súa morte en 1672 pasou ao Rei Carlos II de Inglaterra, que llo deu ao seu fillo ilexítimo Carlos Lennox (?-1723), e que continúa nos seus descendentes.