Temas

Designación habitual do ducado de Alba de Tormes, título de Castela. Gutiérrez Álvarez de Toledo e de Ayala, Arcebispo de Sevilla e de Toledo, recibiu o señorío de Alba de Tormes (1430). No 1459 o título foi elevado a condado a favor do seu sobriño e sucesor: Fernando Álvarez de Toledo e Sarmiento; o seu fillo, García, recibiu o título de duque de Alba de Tormes en 1469, o privilexio do cal non foi expedido ata 1472. Os seus sucesores inmediatos foron personaxes moi destacadas, especialmente no terreo militar, durante os reinados dos Reis Católicos, de Carlos I e de Filipe II. O terceiro duque, Fernando Álvarez de Toledo y Pimentel, nomeado, xeralmente, o Gran Duque de Alba, é o personaxe máis destacado da dinastía. Posúe actualmente unha das fortunas máis grandes de toda España, baseada orixinalmente nas súas grandes propiedades agrarias de orixe señorial, conservadas durante os ss XIX e XX.

Título inglés concedido en 1448 a William de la Pole (morto en 1450) sobre o marquesado de Suffolk, que lle fora doado en 1444 sendo xa quinto conde de Suffolk. Sucedeuno o seu fillo, John de la Pole (morto en 1491/1492), que casou coa princesa Isabel, irmá do Rei Eduardo IV, e foron pais de Edmund de la Pole (morto en 1513), terceiro duque, que renunciou ao título ducal en 1493 para usar desde entón o de conde. O ducado foi concedido de novo en 1514 a Charles Brandon (morto en 1545), casado coa princesa María, irmá do Rei Enrique VIII e foi incorporado á coroa en 1551. O condado de Suffolk foi creado en 1337 para Robert Ufford (morto en 1369) e reverteu na coroa en 1382 pola morte sen fillos do seu fillo e segundo conde. En 1385 foille concedido a Michael de la Pole (morto en 1389), pai do quinto conde e primeiro duque de Suffolk. Por última vez foi concedido en 1603 a...

Xurisdición feudal que comprendía parte dos actuais departamentos do Orne e do Sarthe. O condado foi creado en 1082 e unido á Coroa de Francia por Filipe II Augusto no 1219. O último duque de Alençon foi o príncipe Fernando (morto en 1910), fillo do duque de Nemours e neto do Rei Luís Filipe I.

Estado independente alemán creado dentro das posesións da liña ernestina dos electores e ducados de Saxonia en 1563, para o duque Xoán Federico II de Saxonia-Gotha (?-1595). En 1714 pasou a denominarse ducado de Saxonia-Coburg-Saafeld e, ao adquirir Gotha e pasar Saafeld ao ducado de Saxonia-Meiningen (1825), converteuse en 1826 en ducado de Saxonia-Coburg-Gotha que durou ata 1918, cando se proclamou a república. En 1920 incorporouse ao land de Turinxia, excepto Coburg, que o foi ao de Baviera.

Título da casa real inglesa creado en 1385 polo Rei Ricardo II para o seu irmán Thomas, conde de Buckingham e Essex.

Título da Casa Real Escocesa empregado polos fillos segundoxénitos dos reis. Foi creado no 1398 polo Príncipe rexente Roberto, fillo do Rei Roberto II. Ostentárono, entre outros, o duque Xoán Stuart (ou Estuardo), Enrique Stuart (ou Estuardo), os futuros Reis Xaime VI (Xaime I de Inglaterra), Carlos I e Xaime VII.

Pequeno estado do Sacro Imperio situado no Eifel, entre Colonia e Jülich. No 1644 foi elevado a ducado como feudo inmediato do Sacro Imperio. No 1801 obtivo o rango de Ducado soberano, que perdeu no 1811, ocupado pola Francia napoleónica e incorporado ao Gran Ducado de Berg. No Congreso de Viena (1815), dispúxose que a maior parte do territorio quedase baixo soberanía do Reino de Hannover, e o resto baixo o Reino de Prusia.

Título inglés concedido en 1385 a Edmundo de Inglaterra , fundador da liñaxe de York. En 1483 o título retornou á coroa. Desde os Stuart pasou a ser o título do segundo fillo do rei de Inglaterra.

Título concedido no 1558 a Pedro Afán de Rivera (morto no 1571). Lugartenente de Catalunya e Vicerrei de Nápoles. O título pasou aos duques de Medinaceli.

Título concedido por Filipe IV no ano 1642 ao nobre portugués Afonso de Lancaster e de Lancaster (morto no 1654), bisneto do Rei Xoán II de Portugal, primeiro marqués de Porto Seguro e de Sardoal, Xustiza Maior de Portugal e Capitán Xeneral das galeras reais, como compensación ás perdas que sufrira en Portugal ao permanecer leal ao Rei. O título pasou despois aos Carvajal, condes da Quinta de la Enjarada, e posteriormente aos Zuleta, condes de Belalcázar.