Temas

Lago do S de Florida, EE UU (1.800 km²). Irriga unha ampla zona onde se cultiva cana de azucre e forraxe.

Lago dos EE UU, situado na fronteira entre os estados de Utah e Idaho, que abrangue unha superficie de 270 km².

Lago de Suecia, situado ao O de Estocolmo (1.140 km²). Comunica co Mar Báltico e co lago Hjälmar por medio de canais. Ás súas beiras sitúanse Estocolmo e Västerås.

Lago da illa do Norte, Nova Zelanda, o maior da illa, situado na zona volcánica do N (618 km²).

Lago de Irlanda do Norte, Reino Unido, que ocupa o fondo dunha depresión nas zonas altiplanas basálticas de Antrim (398 km²).

Lago máis oriental e pequeno dos Grandes Lagos americanos, comprendido entre a provincia canadense de Ontario e o estado de New York, EE UU (18.941 km²). O seu principal afluente é o Niágara e o seu emisario o San Lourenzo. O canal Welland úneo co lago Erie. Os seus portos principais son os de Toronto e Hamilton na beira canadense, e os de Rochester e Oswego na beira estadounidense.

Lago de Italia, preto de Cumes, na Campania. Despedía unhas emanacións sulfurosas tan fortes que os paxaros que o sobrevoaban morrían asfixiados. Estaba consagrado a Plutón e coidábase que era a entrada do inferno; na literatura emprégase frecuentemente como sinónimo deste.

Lago de China, no zizhiqu de Xinjiang, situado a 790 m de altura (2.000 km²). As augas son renovadas continuamente polo río Tarim.

Lago do delta do Nilo, Exipto, situado no mu Palatino; ḥ āfa Palatino; ẓ a de Damietta e separado do mar por unha franxa de terra (2.660 km²).

Lago de orixe tectónica das terras altas do Madagascar oriental a 750 m de altitude. A súa superficie é de 220 km²; ten unha lonxitude de 40 km, unha anchura de 10 km e a súa máxima profundidade é de 102 m. Situado na depresión de Alaotra, que se prolonga cara ao S ata a depresión de Mangoro nun dos elementos estruturais xeolóxico-morfolóxicos máis importantes da illa, desauga no océano Índico polo seu emisario Maniugory.